Askerin Sahneyi Terk Edişi - Behiç Gürcihan

100. Yıl Mutabakatı

Her asker gün gelir sahneyi terk eder...

Kimi çamurlu postallarıyla bir mayına basar; bütün kameralardan uzakta bir ayağını terk eder

Kimi kalbinde oruç, aklında anası devriye gezerken iftar vakti terkeder bir kurşunun ucunda.

Kandil'in eteğinde midesi kazınırken yanlış anlık istihbaratın kurbanı olan da vardır;

Afganistan'ın dağlarında "müttefik"e duyulan o kör güvenin bedelini bir RPG ile ödeyende.

Her halükarda ASKER yalnız terk eder sahneyi.

Ardından koca bir millet ağlasa da; kan çekilirken yalnızlaşan her insan gibi yalnızdır ASKER. Yalnızlığı; çürümüş, kokuşmuş , her gün kendini satan br toplumun son ulvi evladı olmasıdır.

Günahı da bol, ASKER'i de bol bu toprakların.

Her ASKER bir günahımızı sırtlanıp terkeder.

Kimisi ise sahnenin kenarında tutunur yaşama; anlamlı ziyaretlerin dünyasında.

Gazi deriz onlara, bir can kala şehitlik makamına tutunurlar hayata.

Protez bacaklar, kaliteli rehabilitasyonlar, bedava biletlerle öderiz keyfimizin kefaretini. Onlar ne terkedebilir, ne de kalır bu hayatta.

Terkedişleri şaşalıdır.  Hayatlarında nasip olmayan şaşalarla uğurlanırlar.

Anaları kıymete biner. "Ananı da al git" diyen Başbakanlar bile saklanırlar Rayban gözlüklerinin arkasına.

20 yıldır terörle savaşıp da altına adam gibi bir zırhlı veremeyenler; bütün günahlarını örten o zırh gibi üniformalara bürünüp selamlarlar  ASKER'in terkedişini.

Edepsizce şehit edebiyatı yapılırken;

iki yaşındaki kızının, şehitlikten bihaber gözlerinin bakışları altında terkeder ASKER evini.

Evini terk etmeyi göze alan ASKERLER kurmuştur bu memleketi.

Milyon dolarlık evlerini terkedemeyenlerin yönettiği bu diyar-ı ebedi.

Edeb laflara sığınıp kameralar önünde terkedenler değl;

Yalnız, sessiz ve edebi ile, küçük kızlarının gözlerinde sahneyi terkedendir bu ülkenin ASKERİ

(Silivri Cezaevi'nde iken yazılan ve Açık İstihbarat yayında olmadığı için yayınlanamayan bu yazıyı bugün verdiğimiz altı şehidin anısına atfediyorum)

B..G.