1) Madde 2’de tanımlanan “Armağan
silah” kavramı, bireysel silahlanmayı meşrulaştırmaktadır.
Maddede armağan etme yetkisine sahip olanlar belirlenmişken, kimlere
armağan edilebileceği sınırlandırılmamış ve düzenleme genişletilmiştir.
Armağan silah kavramı eleştiriye açılmalı ve
kanun kapsamından çıkarılmalıdır.
2) Biber
gazı, 3. madde ile Kanun kapsamına alınmıştır. Ancak bu maddede biber
gazı yoğunluğu oranının ne olacağı belirlenmelidir. Kanunilik ilkesi
gereği yoğunluk oranının yönetmelikte değil kanunda yer
alması gerekir. .
Kurusıkı silahlar da bu madde
kapsamında düzenlenmektedir. Ancak, kurusıkı silahlarla
ilgili kanuni düzenlemenin tüm maddeleri bu kanun ve ilgili
yönetmeliklerine aktarılması önerilir.
3) 5.
Maddenin (e) bendinde silah sahiplerinin sahip oldukları silahları için
parça ithal edilmesi izninin verilmesi suistimale açıktır. Bu
nedenle şahısların parça ithaline hak tanıyan bu düzenleme
kaldırılmalıdır.
4) Madde
6’da; tüfeklerin reklam ve tanıtımı serbest bırakılıyor. Gizli reklam
yasaklanmıyor. Tüm silahların fuar, gösteri ve basılmış eserlerle
reklam ve tanıtımının yapılması serbest bırakılıyor. Esas olarak,
reklam ve tanıtıma ilişkin kısıtlayıcı bir düzenleme getirilmemiştir. Hiçbir
silah veya malzemenin basın ve yayın yoluyla “aleni ve/veya gizli
yöntemlerle” reklam ve tanıtımı yapılamayacağı gibi; her türlü ortam ve
yöntemlerle tanıtım, pazarlama ve reklamı yapılmamalıdır.
5) Tasarı
Madde 6/3’e düzenlemesine göre; havalı silahlar,
kurusıkı silahlar ve biber gazı 18 yaşın üzerindekilere
satışına izin veriliyor. Yaş sınırı 21
olmalıdır.
6) Madde
7/2’de: Ruhsat edininceye kadar geçici olarak “silah
edinme izni” veren hükmün, silahlanmayı kolaylaştırıcı
olması nedeniyle kaldırılması gerekir.
7) Madde
7/4 (a)’da: Ruhsat almak için yaş sınırı 25 olmalıdır.
Birinci kategoride bulunan tabancalar ile biber gazı, havalı silahlar
ve kurusıkı silahlar edinme yaşı ise 21 olarak kabul edilmelidir.
Çünkü; ülkemizde, kriminolojik açıdan suç
işleme oranının yüksekliği ve ateşli silahlarla ölüm ve yaralamalara
ilişkin istatistiki verilere dayanılarak ruhsat alma yaş sınırı 25
olmalıdır. Özellikle 15-25 yaş arası ölümle sonuçlanan ateşli
silahlarla intihar oranı oldukça yüksektir. Risk 35 yaşa kadar devam
etmektedir. 25-30 yaş arasında ise ateşli silahlarla ölümler en yüksek
düzeye ulaşmaktadır.
8) Madde
7/5 ve 6: Bireysel silahlanmanın önlenmesi bakımından
yukarıdaki 5. ve 6. fıkralar birleştirilerek
“kasten işlenen bir suçtan dolayı 1 yıldan fazla hapis
cezasına mahkum olunan suçlardan mahkum olanlara veya
denetimli serbestlik tedbirine karar verilenlere; Türk Ceza Kanununun
53 üncü maddesindeki (belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma)
süreler geçmiş, mahkumiyetleri adlî sicilden silinmiş, affa uğramış,
yasaklanmış haklarının geri verilmesine karar verilmiş veya denetimli
serbestlik tedbiri sona ermiş olsa dahi silah ruhsatı verilmez.”
şeklinde düzenlenmesi önerilmektedir. Suça göre değil, cezaya göre
düzenleme yapılmalıdır. Örneğin TCK m. 79 ve 80 göçmen kaçakçılığı ve
insan ticareti suçları tasarıda sayılmamakla birlikte, ağır suçlardır.
Dolayısıyla bu gibi ağır suçları işleyenler de cezaya göre düzenleme
yapılması halinde ruhsat alamamalıdır.
9) TCK
174, 213 ve 220 (kaçakçılık, kasten adam öldürme ve terör suçları)
maddelerinde düzenlenen suçlar hariç, diğer suçları işlemiş kişiler,
ceza almış dahi olsa bu maddenin 14. bendinde belirtilen komisyondan
silah alabilecek. Bu komisyon uygulaması, inisiyatife
bağlı olarak silahlandırmayı arttırıcı nitelik getirmektedir.
Bu nedenle 14. bend tamamen kaldırılmalıdır.
10) Ayrıca
madde 7/15’de, bir kişiye en fazla 1adet silah edinme
izni verilmelidir.
11) Madde
8/5: Hiç bir silah kimseye “muhafaza” amacıyla teslim
edilemez. Böyle bir gereklilik varsa, emniyet
birimlerince muhafaza altına alınmalıdır.
12) Madde
7/11: Şahıslar tarafından boş fişek kovanları
getirildiği takdirde yeni fişek alınabilmelidir.
13) Madde
11: Kanunilik ilkesi gereğince hangi kamu görevlilerinin silah
taşıyabileceği kanunda tanımlanmalıdır. Emekli kimselere silah taşıma
hakkının sınırsızca verilmesi bireysel silahsızlanma ve toplum
güvenliği yaklaşımına aykırıdır. Bu anlamda “görevleri
gereği tehdit altında olan” kamu görevlilerine silah taşıma izni
verilebilir. Taşıma yetkisine sahip olabilecek kişilerin meslek ya da
icra ettikleri iş bakımından hayati tehlike halinde bulunmaları koşulu
aranmalıdır. Silah taşıma yetkisine sahip kamu
görevlilerine, Mülki İdare Amirliği Hizmetleri Sınıfı mensuplarına,
hakimler ve savcılara emekli olsalar ya da görevlerinden ayrılanlar ya
da başka görevlere atananlara silah taşıma ve bulundurulma yetkisi
verilmemeli, bunu düzenleyen 11. Maddenin, 3. bendinin,
ç fıkrası tamamen yasa metninden çıkarılmalıdır.
14) Madde
11/5: Ateşli silah taşınamayacak yerler kapsamında şu iki ayrı bent de
yer almalıdır:
“Bar, pavyon,
gece kulübü, düğün salonu, diskotek ve taverna gibi alkollü içeceklerin
tüketildiği toplu eğlence yerlerinde; kamuya açık alanda yapılan düğün,
kına, nişan, sünnet gibi törenlerde ateşli silah bulundurulamaz”;
“Trafikte ateşli silah bulundurulamaz.”.
11. Madde, 5. Bend, j
fıkrasında yer alan “kapalı” ifadesi çıkarılmalıdır.
15) Madde
11/5 (i): Alışveriş merkezleri, eğlence mekanları gibi
kamuya açık alanlarda işletmecilerin silah taşımayı engellemeye yönelik
bireysel karar verme kolaylığı sağlanmalı; bu nedenle
kamuya açık alanlarda silahla bulunmayı kolaylaştırmamak için
“İşletenin kararı ile kamuya açık özel kişilere ait yerler” ifadesi
getirilmelidir.
16) Madde
11/6: Mahkemelerde güvenliği sağlamakla yükümlü olanlar dışında, bir
ayırım yapılmadan, mahkeme binalarına silahla giriş
yasağı herkes için eşit şekilde uygulanmalıdır. O yerin
güvenliğini sağlamakla sorumlu ve görevli olanlar dışında istisna
olmamalı, silah taşımama durumu herkes için eşit şekilde uygulanmalıdır.
17) Madde
11/9: Bu maddede yalnıza bir adet silahın
taşıma ve bir yerden bir yere nakil izni düzenlenmelidir.
18) Madde
12: Taşıma iznini içeren silah ruhsatları verildiği tarihten itibaren 2
yıl geçerli olmalıdır.
19) Madde
12/3: Bulundurma ruhsatlarının geçerlilik ve yenilenmesine ilişkin
esaslar “taşıma” ile aynı esasları taşımalıdır. Bulundurma ruhsatları
da iki yıl süreye tabi olmalı ve bulunduranın koşulları
düzenli aralıklarla yeniden değerlendirilmelidir.
20) Madde
12/4: Görev sırasında silah taşıma hakkına sahip emekli kamu
görevlilerinden, ‘ciddi hayati tehlike içerisinde’ oldukları
somut bulgulara dayanarak belirlenenlere, kimlik kartlarında işlenerek
gösterilmek üzere, taşıma veya bulundurma ruhsatı
yönetmelikte belirtilen esaslar çerçevesinde, koruma amacına yönelik
silahlar için verilebilir.
21) Madde
13/3: Veraseten intikal edenler dahil
olmak üzere, eşitlik ilkesi gereği harçsız edinilen silahlardan üçten
fazlasının devrinde, devreden kişiden, devir alan kişinin ruhsat
türüne göre harç alınmalıdır.
22) Madde
17/2: Suçun konusunu oluşturan silah veya mühimmatın miktarının azlığı
halinde, verilecek cezalar, caydırıcılık bakımından dörtte
birinden yarısına kadar indirilir.
23) Madde
17/8: Silah bulundurulamayacak yerlere silahla girme
suçunun birden fazla işlenmesi halinde silah müsadere edilmeli ve
ruhsat iptal edilmelidir.
24) Madde
17/15: Düğün, nişan, kına törenleri ile herhangi bir kutlama merasimi
esnasında, trafikte ve alkollü içki
tüketiminin yapıldığı eğlence yerlerinde ateşli silahla suç işlenmesi
halinde verilecek ceza yarısı kadar arttırılır. Trafikte
silah bulundurulmasının cezalandırılması bu madde kapsamına alınmalıdır.
25) Madde
18/6: “11 inci maddenin onuncu fıkrasında belirtilen usule aykırı
olarak birden fazla silah taşıyan”
ibaresi kalmalıdır. İkiden fazla
olmamalıdır.
26) Madde
19/4:Emniyet Genel Müdürlüğünce zati silah edinmelerine izin verilen
polislerin, bu silahlardan, tabanca niteliğinde olanlarını, takdir
olunan bedellerinin yarısı bir bedelle ve bir adet olarak satın almada
öncelik hakkına sahip olmaları “eşitlik” ilkesine aykırıdır ve bireysel
silahlanmayı teşvik etmektedir.