Ufuk Uras ve Tükenişin Tükenişi - Çağlar Kılınç

Sol içi tartışmaları dostça ele almak gerekir.

Örneğin TEKEL eyleminin bir aşamasında günlük eylemlerin Sakarya Meydanı sınırını aşması ya da aşmaması tartışmasına böyle bakılabilir. Ya da 12 Eylül referandumunda boykot ve hayır tutumu arasındaki tartışma da böyledir. Zaman zaman üslup sertleşse, karşıdaki tutumun arkasında keskin ideolojik hataların varlığı düşünülse dahi dostta ve düşmanda ortaklaşanlar masadan dostça kalkarkar.

Dosttaki ve düşmandaki ortaklaşma ideolojik politik tüm akımlar için belirleyicidir. Detayları çözmeye yetmese bile büyük resmi doğru tarif eder.

Son günlerin alevlenen tartışma başlıklarından Ufuk Uras'ın sol ile ilişkisi de eğer zihnimizin çözemeyeceği düzeyde ince detaylarla örtülü değilse büyük resimde gayet net bir pozisyona oturmuş durumda.

Ufuk Uras referandumda "evet" diyeceğini çoktan ilan etmişti. Son hamlesi ise Kürt hareketi ile AKP arasındaki buzları eritip Kürt halkını 'demokratik evet cephesi'ne kazandırmaya çalışmak.

Referandum tutumu karşısında sorulacak soruyu hemen herkes sordu:

“Kimin tarafındasın Uras?”

BDP'yi de 'evet'çi yapmak konusundaki ısrarı karşısında bu soruyu güncellemek kaçınılmaz oldu:

“Kimin adamısın Uras?”

(Açık İstihbarat : Uras'ın kimin adamı olduğuna dair doneler "Ergenekon" iddianamesinin eklerinde gizli. Arayan bulur. Şimdilik şu kadar söyleyelim : O da Abdurrahman Dilipak gibi bir görev adamı.)

Zira basit bir hatalı aydın tutumu değil, cepheyi örgütleyen bir militan hamleleri söz konusu artık.

Düşmanın kim?

Açık olmak gerekir.

Uras'ın düşmanları arasında sol ya da solun sahip olduğu değerler aramak yanlş olur. Sivil toplumculuğun sol içinde taraftar bulduğu bir dönemde öne çıkan bu isim karşısına asker sivil bürokrasiyi aldı. Militarizme karşı sivil bir söylem üzerinde siyaset yaptı.

Kuruluş döneminde genel başkanlığını yaptığı ÖDP'de somutlanan bu söylem her türlü eleştiriyi hak etmekle birlikte dostlarını olmasa da düşmanlarını solun da düşman belledikleri arasından seçti.

Gel gelelim bu söylemin başka talipleri de çıktı.

AKP'nin 2002'de başlayan iktidar yürüyüşünün ardında birçok bakımdan benzer yerlere vurgu yapan bir 'hor görülenlerin çıkışı' bulunabilir. Sorarsanız Tayyip Erdoğan meseleyi böyle anlatacaktır. Asker sivil bürokrasi ve bir türlü sazı elden bırakmayan militarizm karşısında kazanılmış bir mevzidir AKP Başbakan nezdinde.

Uras ve Erdoğan arasında bir samimiyet karşılaştırması yapılacak olsa elbette Uras'ı samimi bulursunuz. Ancak samimiyet gibi öznel açıklamaları bir kenara koyarsak açık ki düşman belirlemede emek ekseninden uzaklaşıldığı ölçüde kendinizi nerede kiminle beraber bulacağınızın yanıtı bulanıklaşır.

Dostun kim?

Çeşitli sol liberal akımlar, bir miktar Kürt hareketi ve beğenilmeyen AKP.

Uras AKP'yi beğenmiyor. Referanduma 'evet' derken AKP zihniyetine 'hayır' diyor. Peki bu beğenmeme dostluğun önüne geçer mi?

Uras'ı solun adayı olarak meclise gönderdiler. Az kalsın baskın Oran'ı da göndereceklerdi. AKP türbanı hamlesini yaptığında Uras yanı başında duruyordu. Obama o tarihi konuşmasını yapmak üzere Meclis'e geldiğinde Uras ayakta alkışlıyordu.

Ergenekon operasyonu başladığında bunu solun faşistlerden temizlenmesi olarak yorumlayan da, 70 milyon adım eylemlerinde Abdurrahman Dilipak, Nazlı Ilıcak gibi nerede durduğu belli şahsiyetlerle yürüyen de hatta Ilıcak tarafından “keşke tüm solcular onun gibi olsa” diye yüceltilen de Ufuk Uras'tı.

Şimdi AKP referandum ile en büyük hamlelerinden birine daha hazırlanırken Erdoğan'ın omzunda Uras'ın eli varsa bu bir dost eli değil de nedir.

Uras AKP'yi beğenmiyormuş. Eminiz Erdoğan da Urası çok beğenmiyordur. Fakat yine eminiz ki Erdoğan ne zaman başı sıkışsa, ne zaman kritik bir hamle yapacak olsa omzunda bulduğu bu elin varlığından oldukça memnun.

Uras'ın dost tercihi uzun soluklu mücadelelerde görülen taktiksel bir hamlenin çok ötesinde. Zira bu tercih sadece kendisine ait değil. Karşılıklı bir istek ve memnuniyet söz konusu.

Yandaş medya gruplarına bakın. Zaman, Star, Sabah gibi gazeteler tarafından 'örnek solcu' ilan edildiğinde ne hissediyor olabilir? Bu gazeteler hemen her kritik tartışmada bir arkadaşınıza başvurup onun tutumunu solun tutumu gibi yansıtıp parlatıyorsa arkadaşınızı uyarmaz mısınız?

Bu gazetelerin nasıl bir tezgahta hazırlanıp ne iş gördüklerini bilmeyen kaldı mı?

Hakim ideolojinin her zaman yaptığı gibi tam olarak kendisinden olmayanların da kendisine benzetilmesi, etkisizleştirilmesi gibi işlevleri nasıl yerine getirdiklerini, bu hedef unsurlar arasında solun da bulunduğunu görmeyen var mı?

Uras'ın pek beğenmediği AKP zihniyetnin kendi zihnine yakın bir sol yaratmaya çabaladığını duymayan kaldı mı?

Arşivler bunun için var.

Evet cephesinden Büyük Birlik Partisi'nin eski Genel Başkanı Muhsin Yazıcıoğlu sağlığında meclise gidip Ayışığı ve Sarıkız darbe planları ile Ergenekon operasyonu konusunda hükümeti sonuna kadar destekleyen açıklamalar yapıyor.

Olay Zaman'ın gözünden kaçmıyor.

Başlık: “Ufuk Uras'a destek vereceğim”.

Haberi kendine yontma olarak bildiğimiz bir medya tutumu burada haberi Uras'a yontma olarak karşımıza çıkıyorsa dostça bir ilişkiden söz etmek abartmak olmasa gerek.

Hali hazırda tükenmiş olan kof bir liberal cephaneliğe karşı zırhı güçleniyor solun. İyidir.