Bir hassasiyet yaratmamak endişesi ile bu yazıyı tedirginlik duyarak ve çok dikkatlice kaleme alıyorum. Ancak Nevruz’a yaklaştığımız şu son günlerde ovadaki teröristlerin eylem ve söylemlerini tırmandırdıklarını gördükten sonra artık bazı gerçekleri de çok açık ifade etmenin zamanı geldiğine inanıyorum.
Bu ülkede katlandığı birçok baskı ve çektiği sıkıntılara rağmen, Devletine ve Milletine sadakat gösteren,kendileri üzerinden ayrımcı siyaset yapılmasına meydan vermeyen Kürt kökenli vatandaşlarımızın,bu ülkenin baş tacı olduklarını ve kendilerine her zaman için özel bir sevgi,saygı duyduğumu da yazımın saptırılmasına fırsat vermemek için özellikle ifade etmek istiyorum.
Terörist başının yakalanış yıldönümü, Dünya emekçi kadınlar günü ve Nevruz nedeni ile yapılan kutlamaların, dağdaki ve ovadaki PKK’lı teröristler tarafından bir terör eylemine ve güç gösterisine dönüştürüldüğünü hepimiz biliyoruz.
Bu gerçeğin farkına varan Kürt kökenli duyarlı vatandaşlarımızın bu işlerden uzaklaşması nedeni ile,eylemlere katılım sayısında geçen yıllara göre azalma olduğu memnuniyetle görülmektedir.
Katılımda sayısal azalma olmakla birlikte,son zamanlarda bu eylemlerde kadınların ve çocukların geçmiş yıllara göre daha fazla yer aldığını, yani teröristlerin görüntüde sözüm ona daha masum ve haklı gözüken bir tablo yaratma gayretinde olduklarını da üzüntü ve endişe ile izlemekteyiz.
Daha önce birkaç yazımda da belirttiğim gibi (Bkz : Analar Nankör Olamaz - 07.02.2008) ,renkli bezleri başına,beline,omuzuna sarıp,parmakları ile zafer işareti yapan ve hiddetlendikçe de çirkinleşen kadınların, böyle bir eylem içerisinde teröre destek vermeleri ve meydanlarda terörün bir parçası olarak boy göstermeleri çok düşündürücüdür.
İhanet kokan bu çirkin ve utandırıcı görüntü,kanımca terörün gerçek nedenini ve terörle mücadelenin de can alıcı en önemli ve en hassas tarafını gözler önüne sermektedir.
Hep beraber yaşadığımız,otobüsde,metroda yan yana oturduğumuz,aynı çarşıda alışveriş yaptığımız bu kadınlara,özellikle anam yaşındaki teyzelere bu ülkenin bir evladı olarak seslenmek ve sormak istiyorum :
- Kafanıza taktığınız sarı,kırmızı,yeşil renklerle sözüm ona bayrağınızı meydanlara taşıdığınızı mı zannediyorsunuz ? Kürt vatandaşlarımızın da kanı ile al renge boyanmış bu Ülkenin Ay ve Yıldızlı bayrağı size yetmiyor mu ,ona saygı duyacak sadakat ve asaletten yoksun musunuz ?
-Zafer işaretini kime yapıyorsunuz ? Aynı apartmanda oturan kapı komşunuza mı,bindiğiniz otobüsün şöförüne mi,o otobüste size yer veren çocuğa mı,ekmek aldığınız fırıncıya mı,çocuğunuzu okutan öğretmene mi,hastahanede size bakan doktora mı ?
Birbirinizden cesaret alıp meydanlarda hainlik kusarken, kahpece yakıp yıkarken değil,aramızda kuzu gibi yaşarken de otobüste,pazarda,iş yerinde,okulda da artık açıkça zafer işareti yapıp ayrılık şarkıları söyleyin.
Söyleyin ki,gerçekten terörün ve teröristin hemen yanıbaşımızda ve sessizce aramızda yaşadığının farkına varalım.
Sizi siyasallaştırarak sözüm ona bu ülkede bölücü çözümler üretmeye çalışan ABD’den ve de Barzani’niden cesaret alıp isyan etmeye çalıştığınızı,sözüm ona zafer peşinde koştuğunuzu açıkça anlayalım.
Söyleyin ki,kendini ABD’nin stratejik ortağı sananlar bile olayların ne safhaya geldiğini daha açık görebilsinler.
-Dağa gönderip hayatlarını söndürdüğünüz gençler bir yana,eylemlerde ön saflara koyduğunuz o küçük çocuklarada mı acımıyorsunuz ?
Onlara sevgi aşılayacağınıza ,insanlık adına birşeyler öğreteceğinize,o masum çocukları hiddet ve şiddet ortamına sokarak ne aşılamak istiyorsunuz ?
Siz analık duygusunada mı sahip değilsiniz ?
Ortalığın karışması ve Güvenlik Güçlerinin zorda kalması kastı ile ,o masum çocuklardan birinin yanlışlıkla da olsa ölmesi veya yaralanmasını isteyecek kadarda mı evlat sevgisinden mahrumsunuz?
Bu kapsamda yaşadığımız ve izlediğimiz daha birçok olumsuz durum var ama,ben de hiddet noktasına gelmemek için sorularımı ve söylemlerimi bu kadarla bitirmenin yeterli olduğunu düşünüyorum.
Belki biraz ağır olacak ama,terör eylemlerine katılarak,zafer işareti yapan bu kadınlar farkında olmaksızın; terörün gerçek kaynağının da bizzat kendileri olduklarını söylem ve davranışları ile ortaya koymaya çalışmaktadırlar.
Bireysel,ailevi ve toplumsal olarak neden oldukları sorunları düşünmeksizin, bir kısmı çok eşli ortamda olmak üzere on ve hatta daha da çok çocuk dünyaya getiren,onların hiddet ve şiddet ortamında yetişmesine sebep olan bu kadınlarımızın,içerisinde bulundukları bilinçsiz durumdan kurtarılması ve çok yönlü eğitilmesi geleceğimiz açısından çözülmesi gereken en önemli ve en öncelikli sorunlarımızdan birini teşkil etmektedir.
Terörle mücadelede etkinliği arttırma ve ülkede dayanışmayı geliştirme açısından ,bu kadınlarımızın evlatlarına analık şefkati tattırabilecekleri ve insan sevgisi aşılayabilecekleri eğitim düzeyi ve aile ortamına kavuşturulması hayati bir önem taşımaktadır.
Düşünülenden zor ve oldukça uzun vadeli bir çalışma da olsa,yapıldığını düşündüğümüz bu mücadelenin ,tüm gücümüzle,çok yönlü bir şekilde hızlandırılmasının ve genişletilmesinin insanlarımız ve ülkemiz adına yarar sağlayacağına inanılmaktadır.
|
