İnsanın başına bir musibet geldiğinde, doğal olarak onun ilk ve tek gündem maddesi o musibet olur. O an, bütün konuşmalarda hüzün, bütün bakışlarda ümitsizlik ve bütün duygularda yas vardır. Ancak her dert için bir dermanı olan zaman, bir süre sonra insana o olayın çok da ciddiye alınacak bir olgu olmadığını öğretir.
İnsanlık tarihinde ilk önce şeytanın Hz. Âdem ve Hz. Havva'yı aldattığını öğreniriz. Bu yüzden şeytana büyük bir kin ve nefret besleriz. Ancak zaman içinde öyle Âdem ve Havva suretli yaratıklar gelmiştir ki, artık şeytan, kimsenin hatırına bile gelmez olmuştur.
Ve ilk cinayet… Hz. Âdem'in oğlu Kabil, çekemediği kardeşi Habil'i öldürür. O kadar cahilane işlenmiş bir cinayet ki, kardeşinin cesedini ne yapacağını bilemez. Neyse ki bir kuşun ne yaptığını görür de Habil'in cenazesini toprağa gömer.
Bugün aynı soydan öyle caniler türemiştir ki, yüzlerce dedektif peşine düşse, işlediği cinayeti aydınlatmaları mümkün olamamaktadır. Çünkü caniler, asit havuzlarını keşfetmişlerdir.
Lut kavminin yaptıklarını düşündükçe tüylerimiz diken diken olurken, binlerce yıl uygarlık tarlasında yemeni ile gezinmiş insanlığın, aynı türden olduklarını varsaydığımız birtakım yaratıkları, 1,5 yaşındaki bebeğe tecavüz vahşetini, soysuzluğunu, meymenetsizliğini sergilemekten çekinmemişlerdir.
Soğuk savaş döneminde iki ülkeden söz edilirdi: Amerika ve Rusya. Bugün Rusya'nın onca vahşetine ve barbarlığına rağmen, Amerika'dan ne kadar ehveni şer olduğunun farkına varıyoruz.
Irak'ta bir zamanlar Saddam'ın diktatörlüğünden ve canavarlığından söz edilirken, bugün uygar devlet (!) ABD'nin yaptıklarını görünce, Saddam'ın ne kadar masum bir insan oluverdiğinin farkına varıyoruz?
Almanya'da, Hitler'in öncülüğünde Nazilerin Yahudilere karşı gerçekleştirmiş olduğu katliamları okuduğumuzda, insanlığın yaratılış gayesinden ne kadar uzaklaştığını ve gözü döndüğü takdirde milyonlarca hemcinsini acımasızca kesip doğrayabileceğini görüyoruz.
Ancak bugün, Hitler'in elinden kurtulan Yahudilerin, Dünyanın her yerinde, özellikle de son günlerde Gazze'deki Beyt Hanun kasabasında, gece evlerinde uyurken 16 dakika süren topçu saldırısı ile acımasızca çocukları öldürdüklerini gördükten sonra içimizden, işini yarım bıraktığı için onuruyla intihar eden Hitler'e saygı duymak geliyor?
Çünkü Hitler, bütün yaptıklarından sonra: “Top mermileri bir kilometre hata yapmış”, “Savaşta olur böyle şeyler”, gibi aşağılık, iğrenç ve zerre kadar insani duygu içermeyen açıklamalarla normal insanların vicdanı ile alay etmemiştir.
Ne acıdır ki, her şeyin kalitesinin dibe vurduğu bir dönemde yaşıyoruz.
Öyle sanıyorum önceden gâvurluğun bile bir kuralı, bir nezaketi ve bir insanlık boyutu vardı. Yani o zaman gâvurluk, şeytanın bile aklına gelmeyen türlü türlü vahşeti şerefsizce gerçekleştirmek gibi bir olgu taşımazdı.
Bugünkü gâvurluktan, inanın en alt düzeyde insani değerlerini koruyabilmiş gâvurların kendisi memnun değil.
Eğer İsrail'de siyasetçiler kendileri de birer terörist olmasaydı, ordunun gerçekleştirdiği bu tür terörist saldırılara ve acımasız katliamlara her zaman destek vermezlerdi.
Hayfa Üniversitesi öğretim üyesi sosyolog Uri Ben-Elizer, 1998'de yayımladığı "İsrail Militarizmi" adlı akademik kitabında şunları yazıyor:
“İsrail'de hiç askeri darbe olmadı. Çünkü seçilmiş liderler de siyasetlerinde temel bir unsur ve merkezi bir ideoloji olarak militarizmi benimsemiştir!”
Şeytan, Hitler, Saddam ve aylardır zararsız ziyansız yatan Şaron…
Ne kadar masumlar (!) değil mi?
|
