Dış Politika24 Nisan 2006 00:00

ATATÜRK ATIYLA KIBRIS'A NASIL GİTTİ? - Hüseyin MÜMTAZ

Gitti, hem de bal gibi..<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p>             Şahidi var.<o:p></o:p>             Yıl 1945..<o:p></o:p>             Çocuk 11 yaşında..<o:p></o:p>             Adı Osman. Köyde yaşıyor, köyün adı Tera.<o:p></o:p>             Babası köyün efesi.. Dedesi de öyleydi.<o:p></o:p>             Onun için soyadı Efe..<o:p></o:p>             Bir gün okulda Atatürk’ün bir sözünü duyuyor; “Ordular, ilk hedefiniz Akdeniz’dir, ileri!”.<o:p></o:p>             Eve geliyor, başını ellerinin arasına alıyor, düşünmeye başlıyor. <o:p></o:p> Nasıl olur? <o:p></o:p>             Tera bir köy.. Tera Kıbrıs’ta bir köy. Kıbrıs denizin ortasında.. Kıbrıs Akdeniz’in ortasında.<o:p></o:p>             Atatürk nasıl gelecek? <o:p></o:p><div style="display:none">cialis coupons printable <a href="http://blog.suntekusa.com/page/Free-Printable-Cialis-Coupons">link</a> discount prescription drug card</div><div style="display:none">oxcarbazepine dosage <a href="http://www.bilie.org/blogengine/page/oxcarbazepine-49L.aspx">bilie.org</a> oxcarbazepin</div>

Gözünde hep Başkumandan Mustafa Kemal’in Sakarya’da atının üzerindeki fotoğrafı.

O halde gelecek..

Tera Kıbrıs’ta, Kıbrıs Akdeniz’in ortasında,

Ama Atatürk, “Ordular İlk hedefiniz Akdeniz” dediyse, gelecek.

Atıyla gelecek..

Sen ey okuyucu Türkiye’de hiç böyle bir yorum duymuş muydun?

Atatürk o rüzgâr gibi atıyla hiç Türkiye’de dolaştı mı?

Yoksa her şey bir rüya mıydı?

Osman Efe şimdi 72 yaşında. Lefkoşa’da oturuyor.

Bir hafta önce sıcak bir Nisan gecesi Efe’nin evinde oturuyoruz. Her yerde turunç kokuları, Kıbrıs’a bahar gelmiş.

Neredeyse kapılar açık oturacağız.

74 Lefkoşa Sancağı Dal-1’i Derviş Türker Bey in de bulunduğu doyumsuz bir sohbet.

Zevkli bir misafirperverlik, sımsıcak bir dostluk.. Hâne halkı ikramda kusur etmemek için pervane..

Efe TMT’nin efsanevi mücahit komutanlarından. Geçmişte yaşıyor, geçmişte gün gün saat saat yaşıyor.

“Yaz” diyorum, “yaşadıklarını”..

“Olmaz” diyor, en eski ve temel mücadele ilkesini hatırlatarak; “Dâva daha bitmedi”.

Doğru, “dâva” daha bitmedi.

Ama Kıbrıs Türkü’nün büyük bir avantajı var..

Biz dünyaya parmak ısırtan bir İstiklâl Mücadelesi vererek devleti kurmuştuk.

Kurtuluş Savaşımızın gazilerinden sadece dördü hayatta.

Savaşımızı ancak kitaplardan, filmlerden, romanlardan okuyor, görüyoruz.

Halbuki Kıbrıs’ta mücadeleyi yaratan nesil hayatta, 50-80 yaş arasını sürüyor.

35 yaşında insanın bile mücadele ve mukavemet hakkında anlatacağı bir şeyler var.

İşte böyle bir ortamda AİHM’ye şirin görünmek için Akepe’nin baskısıyla Rum’a mal iadesi, tazmin-takas yasası yürürlüğe giriyor. İki yabancı üyeli bir komisyon kuruluyor.

Rum kapıya dayanıyor.

74 öncesi mallarını istiyor.

Bir Rum bir dönümlük toprağı için 800 bin, diğeri iki dönüm için 1.300 milyon euro tazminat ve mallarının iadesini istiyor.

Hâlbuki KKTC tapu vermiş, 32 yıldır o topraklarda oturanlar var.

Tatlısu köyünde böyle kırk köylüye celp gitti geçen hafta.

Tatlısu köyü, % 90’ıyla 74 sonrası Türkiye göçmenlerinin oturduğu bir köy.

Tesadüf mü?

Rum, CTP ve Akepe Kıbrıs’tan önce “Türkiyelilerin” ayrılmasını, geri dönmesini istiyor. Devlet kendi verdiği tapuyu tanımıyor.

Türkiye 74’de yaptığı harekâtı illegal sayıyor, işgalci konumuna düşüyor.

Celp gönderilenlerden Küçükerenköylü Celal Mahmudoğlu ise “Durup dururken Rumlara mal verilmesi nereden çıktı? Birçok insan elindeki malları sattı, üç beş kez el değiştiren mal mülk var. Bunun içinden nasıl çıkacaklar? KKTC Anayasası çiğnenerek hiç kimsenin malı zorla elinden alınıp Rumlara verilemez. Bunu zorla yapmaya kalkarlarsa bu ülkede kan dökülür. Kardeş kavgası yaratılır. Hükümeti bu yanlış yoldan dönmesi için uyarıyoruz” diyor.

Vatandaş “Kan dökülür” diyor. (Volkan Gazetesi. 21 Nisan 2006)

Mustafa Kemal 1919’da Havza’dan Sivas’a doğru giderken tarlasında çift süren bir çiftçiyi görür, sohbet etmek için durur.

Memleketin durumundan konuşulur.

Çiftçi; “Bana bakma paşa” der. 1912’den beri savaşıyoruz. Oğullarım cephede kaldı. Düşman aha şu tarlamın sınırına gelene kadar benden sana hayır yok.”

Mustafa Kemal işte bu köylüden savaşçı yarattı ve devlet kurdu.

Kıbrıs’ta Küçükerenköylü Celal de işte tam bu noktada.

Rum tarlasının, evinin, bahçesinin kapısına geldi.

“Kan dökülür” diyor.

Kıbrıs’ta Osman Efe’ler, Ahmet Efeler, Hasan-Hüseyin Efeler daha hayatta..

Bilumum efeler iyi ki yaşıyorlar.

Cümle efeler “Mücadelenin kitabını biz yazdık ama yayınlanmaz” diyorlar.

Mücadele daha bitmedi.

Atatürk ne demiş:

“Millet, egemenliğini almıştır ve isyan ederek almıştır. Alınmış egemenlik hiç bir sebep ve suretle terk ve iade edilemez, tevdi edilemez."

Gider efendiler, Atatürk şimdiye kadar gitmediyse bile bu saatten sonra Kıbrıs’a atıyla gider.

Gider de hiç Türkiye’de o boz kalpağı ve boz yeleli atıyla şöyle bir dolaştı mı şüphedeyim. 23 Nisan 2006

“57’iNCİ ALAY ÇANAKKALE’DE, TRABLUSGARP’TA, FİLİSTİN’DE, SAKARYA’DA

57’inci ALAY KARABAĞ’DA, KARASU’DA, KERKÜK’TE, KIBRIS’TA

57’İNCİ ALAY HERYERDE

HEPİMİZ 57’İNCİ ALAYIN NEFERİYİZ”