Açık İstihbarat - Haber Portalı

Kafkasya, Osetya, Putin ve Edelman. Karadeniz’i ilgilendirdiği kadar Türkiye’nin stratejik varlığını da ilgilendiren dört temel kavram bunlar. Çarlık döneminden bu tarafa sıcak denizlere özellikle de Akdeniz’e inmeye çalışan Rusya açısından Türkiye, her zaman iştah kabartan bir ülke olmuştur. Aynı durum Sovyet döneminde de sürmüş, sıcak denizlere inmenin yolu olarak komünizm düşüncesiyle Türk toplumu Sovyetlere bağlanmağa çalışılmıştır. Eğer Rusya Sovyet ideolojisini toplumsal aklın tüm katmanlarına yayabilseydi, hiç şüphesiz Vraşova paktının değerli bir üyesi olacaktık ve tıpkı Macaristan gibi, sokaklarımızda Lenin heykelleriyle, esirliğimizi bağımsızlık olarak algılayacak, Rus gemilerini Karadeniz’de ağırlayıp, Kıbrıs Adasına Sovyet bayrağını göğsümüzü gere gere çekecektik.
    Yalan mı?
    Bunun yapmamak için karşı tarafa yamandık, ABD’ye. Nato üyesi olarak, ABD kontrol sisteminin bir parçası olduk. 1939’dan bu tarafa gizli, açık yüzlerce anlaşma imzaladık ve her birinde açık ve net olarak ABD lehine kendi milli varlığımızdan vazgeçtik. Kısacası ABD Varşovacılar gibi açıkça ülkemizin sokaklarında görülmediler ama, bir virüs gibi tüm vatanın atar ve toplar damarlarında yaşıyorlar. İçimizde ikinci bir ruh gibi.
    İktidarları, darbeleri, pek çok siyasal ve sosyal olaylar ile ekonomik krizleri bu içimizdeki ruh düzenledi.
    Rusya ve Amerika, yeryüzü kavşağının önemli merkezlerini kontrol etmek adına, mevcut küresel siyasi sistemi farklı yönetmek için birbiriyle yarışıyorlardı. Sovyetlerin çökmesi Rusya aleyhine ABD’yi güçlendirdi. Aradan geçen 13 yıl boyunca Rusya kendine gelemedi. Gelmek üzere olduğunda ise, ABD, eski Sovyet sahasının hemen tamamını kontrol eder duruma gelmiş, üstelik Kafkaslar’ı dahi, Rus denetiminden koparacak noktaya ulaşmıştı. İşte bu noktada, Rusya, yıllar yılı ziyaret etmediği Türkiye’ye gelmek için karar verdi. Çünkü Türkiye kendini yeterle görmese de ötekiler tarafından hala Osmanlı artı büyük bir medeniyet ülkesi, bir güç merkezi olarak görülüyor. Türkiye ve onunla geliştirilecek ilişkiler Orta Asya’dan Kafkaslara, oradan Avrupa’ya kadar olar ilişkilerin belirleyicisi olabilir. Dünya küreselini önüne alıp gelişmelere bundan sonra bakan her akıllı stratejist., durumun farkındadır. Bu sebeple, Türkiye merkez ülkedir.
    İşte Putin atalarına inat yıllar süren soğuk ilişkiyi canlandırmak adına Türkiye’ye geliyordu ki, Osetya bölgesinde bir okul sözde teröristler, gerçekte kim oldukları ancak Rusya tarafından bilinen kimseler tarafından ele geçirildi.
    Putin “geliyorum” dediği günlerde ABD’nin Ankara büyükelçisi Edelman Ordu ve Giresun’a bir gezi düzenledi. Ondan önce pek çok kere Amerikan istihbarat elemanları Giresun’a gelip gitmişler, önemli merkezlerin filmlerini çekmişler, gerekli gözlemleri ve ilişkileri kurmuşlar, bölgenin uydu fotoğraflarıyla yerinden çektiklerini karşılaştırmışlar, ve ABD’nin global dünya egemenliği için bölgede yapılması gerekenleri çoktan George W. Bush’un masasına ulaştırmışlardı bile.
    Peki Edelman?
    Putin gelmezden önce Giresun;Ordu çıkarması ile, Putun’e küçük bir mesaj gönderiyordu. “Biz Karadeniz’deyiz” diyordu. İkincisi, sıcak ilişkiler başlatarak ortamı değerlendiriyordu. Üçüncüsü de elinde bulunan dosyaların göstergelerini yerinde görmek istiyordu.
    Putin gelemedi. Çünkü, çocuklara yönelik bir kurtarma operasyonu yapacaktı. Nitekim yaptı ve yarıdan fazlasını tabuta koydurdu. Teröristlerin bir kısmı ise sağ yakaladı. Kısaca Putin sadece Rusya’yı kurtarmak amacındaydı. Ne çocuklar Onu ilgilendiriyordu, ne de teröristler.
    Bu durumda Kafkasya şimdilik küçük bir anlam karmaşasına dönüşmüştür. Osetya olayları çeçen davasını İslam dünyasında bile savunmasız bırakmıştır. Putin kazanmış görülse de aslında teröristler kazanmıştır. Çünkü onların amacı algılamaları değiştirmekti. Bu durumda ABD zarar etmiş sayılmıyor. Putin’e kendi yurdunda verilen ders daha acı.